Taki...

Taki napisany na szybko. Podczas czekania na autobus. :) Co myślicie?  Nawet tytułu nie wymyśliłam :) Moja książka na was czeka, zapraszam, szczegóły w poście niżej :)

Patrze, dookoła szary tłum
Żadnych znajomych twarzy, w sercu czuje ból
Gdzie oni sie podziali, gdzie są te anioły?
Niby miały chronić, nie jak śmiecia zostawić
Ide przez świat, pojęcia granicy nie znam
Horyzont nie istnieje, mape, droge w sercu mam
Za twoim głosem ide, mam nadzieje cie znaleść.
Nawet gdy na chwile znikasz, nie staje, ciągle walcze
Jesteś tylko ty, moich ludzi tu brak
Anioły czy koledzy. To nieważne, teraz ich nie ma
Ja ide sam przez świat, świat który nie ma barw
A ty wołasz mnie, droge znajde, i wróce do ciebie

BIG SUPRISE FOR EDDEES! :)

Hejka. Co tam? Mam dla was VERY BIG SUPRISE! :) Od teraz, postanowiłam, że każdemu, kto napisze mi maila z jakimś fajnym obrazkiem typu ( patrz Listy od fanów )  wyśle moją książke ( CAŁOŚĆ ) Kto ciekawy? Pisac. Kocham te obrazki od was. I kilka osób już pokochało " Dogonić marzenia " także... piszcie, rysujcie i czytajcie :)

Opowiadanie - Jeden dzień

Czasem, kiedy mam załamke zastanawiam się czy można by było obudzić się w innym, lepszym świecie. Takim bez problemów, gdzie jest tylko szczęście, a złe duchy sypiące nasiona udręk i cierpienia nie są tam wpuszczane? To opowiadanie powstało właśnie podczas jednego z tych momentów. Tych, kiedy wszystko traci sens i tracisz wiarę we własne siły i życie.

Na dworze zimno. Pada deszcz. Ja siedzę przy oknie, patrząc jak krople rozbryzgują się na ziemi. Szare niebo, chmury i ten smutny deszcz. W mojej opartej o szybie głowie rodzą się marzenia. W mojej wyobraźni jest lepszy świat kolorowy, nie pada tam i świeci słońce. Ponadto wszyscy ludzie są szczęśliwi. Mają fajne, miłe rodziny, pieniądze na wszystko czego zapragną i osobę, która je wspiera.

- Dominik! – słyszę nagłe wołanie. Mama, pewnie makaron się ugotował.

Idę do kuchni, siadam do stołu i zaczynam jeść kolacje. Mama akurat przygotowywała porcje dla taty, kiedy spojrzała na mnie i zapytała:

- Coś się stało, jesteś jakiś smutny?

- Ja… Nie, nic się nie stało – spuściłem niżej głowę, żeby nie spojrzała mi w oczy.  Zwierciadło duszy, dostrzegłaby w nich prawdę o tym, co się dzieje w środku mnie.

Podeszła do okna i mówi

- O, znowu wraca pijany – powiedziała widząc tatę, próbującego dojść do domu.

Ja nie wytrzymałem. Zabrałem talerz, nie słuchając pytań mamy pobiegłem na górę i zatrząsnąłem za sobą drzwi. Chce być sam.

Nie mam ochoty na ten makaron. Mój kot Zbyszek, oczywiście, że tak. On tknie się rzeczy, których normalny kot nawet by nie powąchał. Smacznego młody.

Ja siadam na łóżku, kątem oka spoglądam na kapiący deszcz i sam zaczynam płakać. Niebo płacze, ja, kilka tysięcy nieszczęśliwych osób na świecie też. Opieram głowę  na poduszce, kłębie w sobie emocje, żeby nie wybuchnąć, bo wtedy przyszłaby mama i zaczęła pytać „ Jak mogę ci pomóc”. Nie możesz mi pomóc, nikt nie może.

Zasypiam.

Śni mi się dom. Właśnie taki, o jakim marzę, potem śni mi się, że stoję na scenie i śpiewam piosenkę która napisałem rok temu kiedy marzyłem o karierze wokalisty. Fajny sen. Budzę się. Czas wstać. Dzwoni budzik. Siódma rano, czas do szkoły.

Wstaje, przecieram oczy, siadam na łóżku… zaraz, coś tu jest nie tak.

Rozglądam się po pokoju. Jest inny, większy i nie jest mój. Znaczy, jest mój, ale w marzeniach. To pokój, o jakim marzyłem. W moim domu, gdzie mieszkam z całą moją ekipą i siostrą. Wow, realne marzenie.

-Aż za bardzo realne… - zastanawiam się, kiedy stawiam stopę na podłodze. Świadomy sen, ukryta kamera czy co? Krasnoludki przyszły i wybudowały mi dom?

Zrobiłem kilka kroków, dalej nie dowierzając w to co widzę, czuje i słyszę. Czuje podłogę w mojej wymarzonej sypialni. Ja nie mogę…

Zaczynam się drzeć, latać w kółko po pokoju.

-Młody! – Ktoś otwiera drzwi. To Damian, w moich marzeniach jest moim ochroniarzem i menedżerem. I co rano przynosi mi śniadanie do łóżka.

- Cześć – mowie, dalej nie wierząc w to co się dzieje.

- To że jesteś zepsutym, nadzianym dzieciakiem i że cie lubię nie oznacza że możesz drzeć się podczas kiedy Ewa śpi – No tak, Ewa, moja siostra jeszcze śpi. Do pracy wstaje o 7:30. A mamy 7:15.

Moi rodzice mieszkają w innym domu. Ewa mieszka ze mną, kiedyś obiecałem , że dam jej Duzy dom i miejsce dla jej rodziny. Mieszka tu razem z narzeczonym

- Dobra, uspokój się. Co chcesz na śniadanie? –zapytał Damian.

Otworzyłem szeroko oczy. To się dzieje naprawdę.

Stałem tak chwile. Damian zrezygnował.

- Tosty i kawa, tak? – wyszedł bez słowa.

Stałem jak osłupiały, ale się ocknąłem. No, cóż, trzeba korzystać z tego świadomego snu czy czegoś, zanim się skończy. Wiedziałem co robić. Wiele razy wyobrażałem sobie co bym robił gdybym miał tą wille. Najpierw ciuchy: wchodzę do mojej ogromnej garderoby i wybieram spośród wielu ubrań. Potem tylko poranna toaleta w mojej dużej łazience.  Jest jeszcze fajniej niż sobie wyobrażałem.

- Dominik, śniadanie! – woła Damian.

Zbiegam na dół. Doskonale wiem, gdzie co jest. W końcu to mój dom, sam go projektowałem i bardzo mi się podoba.

Kuchnia była tak samo fajna jak reszta domu.

Zabieram się do tostów. Siadam na kanapie, włączam muzykę i zajadam się tymi cudeńkami. Słyszę kroki na schodach. To Ewa.

Hej. Co tam? – siada na kanapie i zaczyna ze mną gadać.

-A, cześć. Powiedz mi, czy czujesz się jakoś dziwnie, jakby się coś zmieniło? – pytam ze śmiechem.

_Yyy… nie. No, może Damian nie ma New Ery, ale jest w praniu.

- Nie, nie chodzi o Damiana. – Próbuj dalej skarbie.

- Hmm… Dawid nie wyprowadził twoje Bugatti na podwórko?

- A po co miałby wyprowadzać mój samochód?

- Bo zwykle pijesz kawę w którymś z twoich 15 samochodów?

- Aaa, tak. Racja.  Damian, wyprowadź mi jakąś brykę i zanieś do niej kawę.

- Zepsuty dzieciak – powiedział pod nosem.

-Słyszałem – Oczywiście żartował. W moich marzeniach jesteśmy najlepszymi kumplami. A kumple nie mówią o sobie takich rzeczy.

Tymczasem Ewa nie odpowiadając na postawione przeze mnie pytanie wyszła do pracy. Wróci koło 15.

- Zbieraj się. Masz 10 minut – powiedział Damian.

- Na co ? - Nie miałem nic w planach, ale dopiero co zaczynam życie w „tym świecie” więc pewnie Damian już wcześniej mi coś zaplanował.

- O 8:30 masz ten wywiad dla TVN’u. Zbieraj się. I zmień koszulkę, ta się nie nadaje.

Poszedłem się przebrać, zostawiając kawę komuś z Team Dominik i wyrobiłem się w porę. Załadowaliśmy się z Damianem, Dawidem ( drugi ochroniarz ) i Maćkiem ( drugi menedżer ) do Hummera. Mój ulubiony samochód. Drogi był, ale w moich marzeniach stać mnie na wszystko J

W porę byliśmy w studiu. Kamera poszła w ruch. Redaktorka zadawała pytania:

- Jak się czujesz jako ulubieniec tylu Polskich, ale też zagranicznych dziewczyn?

-No, cóż ( mało o tym wiem, przecież żyje tu dopiero od godziny ) Jest to fajne uczucie. Dziękuje wszystkim moim fanom za wsparcie, jesteście super. Kocham was.

-Bardzo często wypowiadasz te słowa. Dziękujesz Fanom. Czy ten sukces w znacznym stopniu zmienił twoje życie?

-Tak, na pewno. Wcześnie nie miałem kasy żeby kupić sobie jedne buty Radii czy Supra, a tera mam ich cała szafę

- Czyli lubisz modne ubrania i znane oraz trochę mniej marki i projektantów?

- Tak, uwielbiam to.

-A teraz pytanie do Damiana, ochroniarz i menedżera tego młodego dżentelmena. Jak uważasz, czy ten młodzieniec  długo będzie na szczycie?

-Myślę że tak. Z moją pomocą, na pewno. Ma do dyspozycji wspaniałych ludzi, cały Team Dominik pracuje dla niego czasem 24 godziny na dobę, więc życzymy mu długiej kariery. – Wow, Damian umie udzielać wywiadów xD

- Dominik, twoja nowa płyta „ Forever Young „ ukaże się już za cztery tygodnie. Co znaczy dla ciebie wydanie trzeciego już krążka?

-Jest to na pewno fajne uczucie. Czasem zastanawiam, jak ja w ogóle osiągnąłem to wszystko. Bez was – pokazuje palcem w stronę kamery – bym tego nigdy nie dokonał.

Damian przewraca oczami. Pewnie znowu myśli „ Zepsuty i nieszczery dzieciak „

- Dobrze, Dominik. Mamy ranek, ale i tak przed wejściem do budynku zgromadziły się tłumy twoich fanów. Dziękujemy ci i idź do nich pokazać jak ich kochasz.

Dzięki cześć!

Wyszedłem z budynku i zobaczyłem tłumy. Barierki wprawdzie były, ale słabe. Dla takiego tłumu fanów to pikuś. Mogliby je wywalić, co właśnie zrobili. Damian i Dawid wkroczyli, przeprowadzili mnie do samochodu. Rozbolały mnie uszy od tych pisków. Co z tego ze były miłe typu :

Kocham cie Dominik albo Zostań moim chłopakiem ale były głośne i aż uszy puchną. Kierowca odjechał z piskiem opon.

- Dobra, dzisiaj masz jeszcze koncert o 17 w centrum handlowym. Za darmo, kasy z tego nie będzie.

Była godzina 10, kiedy podjechaliśmy pod studio nagraniowe. Miałem dokończyć jedną piosenkę na nową płytę.

Pracowity dzień, fakt. Ale kiedy weszliśmy do studia, moje myśli obrały dobry tor. Pomieszczenia były super, kanapy skórzane, sprzęt najlepszej jakości.

-Wow… kto to zbudował? – Byłem oszołomiony.

- A kto kazał urządzić sobie osobne studio, kto miał tyle kasy na pokrycie kosztów i kto nie chce nagrywać w domu, bo kiedyś zobaczył pająka w swoim prywatnym studiu w piwnicy?

- Jaa? – zapytałem z niedowierzenie.

Teraz dowiedziałem się jednej rzeczy : Chyba naprawdę jestem zepsuty. Bo, że boje się pająków to wiem od dzieciństwa.

- Yo D! – krzyknął ktoś. To mój producent, Rafał. Też się z nim dobrze dogaduje ( Heh, wymarzyłem sobie każdy szczegół tego życia )

-Ok., masz do dokończenia tylko track 8 z Forever Young. Ready?

- Zawsze – odpowiedziałem.

Podszedłem pod mikrofon, założyłem robione na zamówienie Monster Beats’y z dwoma diamencikami i zaczęliśmy nagrywać.

Oczywiście bez wygłupów się nie obyło. Damian nosił mnie na plecach, rzucaliśmy się piłeczkami z gąbki, i opróżniliśmy maszynę z żelkami, którą kiedyś kazałem kupić ( wiem to od Damiana, wypytuje o każdy szczegół, jak ktoś kto doznał amnezji )

Godzina 12. Normalnie, to pojechałbym do domu, ale droga do tego centrum handlowego jest długa. Pojechaliśmy tam, ale ja chciałem zjeść frytki, a nie podpisywać autografy. W centrum było dużo moich fanów, a tam mają dobre frytki. Trzeba był pojechać do zwykłego McDonalda w okolicy. Potem pograłem trochę na laptopie w samochodzie, Damian się do mnie przyłączył i ograłem do w NBA, a zanim się obejrzeliśmy trzeba było jechać.

Kolejna przeprawa przez fanów. Tym razem barierki nie puściły, ale od jednego autografu do drugiego i byłem zmęczony jeszcze przed koncertem.

Nadeszła 17. Budynek wypełnił się po brzegi piszczącymi dziewczynami. Piszczały dla mnie. Cisze się, bo pierwszy raz robie coś takiego. Nie mówię o iluś tam razach wcześniej. Żyje tu tylko jeden dzień.

Ale koncert poszedł wspaniale. Cieszyłem się, że chociaż na chwile mogłem poczuć się jak gwiazda ( nie sądzę, że ten sen czy coś będzie trwało już zawsze, dlatego na maksa korzystam z życia i cieszę się każdą chwilą tutaj )

Potem czekało mnie jeszcze meet&greet z fanami. Padałem z nóg, a tu jeszcze kilkaset osób trzeba będzie przytulić i pyknąć fotę. Dam rade, więcej mogę już tego nie zrobić.

Kiedy wróciliśmy do mojej willi, była już godzina 21. Normalnie o tej porze to ja już od kilku godzin siedzę przed komputerem, ale teraz to padłem na moje KingSize Bed i na chwile zamknąłem oczy.

Jeśli tak jest na co dzień, to ja chyba nie chce takiego życia

Myślałem tak sobie, kiedy wparował Damian ze szklanką coli.

-Postaw na biurku – powiedziałem.

Włączyłem komputer, wziąłem kilka łyków coli i przejrzałem moje wysokie statystyki na YouTube, blogach i odczytałem kilka maili od fanów. I trafiłem na coś jeszcze. Mail,  nadawca nieznany. Otworzyłem. Treść :

‘ Czar pryska o północy”

Przestraszyłem się. Czyli że za 3 godziny będę musiał stąd odejść? Trochę się cieszę, ale  i smucę jednocześnie. Ale nie będę o tym myślał. Mam jeszcze 3 godziny, aby się zabawić.

Wziąłem nogi za pas i pobiegłem po chłopaków. W moim domu było boisko do kosza i rampa ( niezaduża, ale rampa ) do skakania na rowerach i deskorolkach. Zabawiliśmy się. Potem jeszcze poszedłem pozwiedzać dom, odwiedzić wszystkie miejsca o których śniłem i chyba pożegnać się z tym światem.

O godzinie 23-59 założyłem na szyje jedne z moich złotych nieśmiertelników. Może chociaż to co mam na sobie wróci ze mną do normalnego życia?

00:00

Budzę się. Tym razem już w swoim normalnym małym pokoju. Patrzę, na sobie mam ubrania w których zasnął, czyli zwykłą koszulkę, nie tą YSL co ją miałem na sobie w tamtym świecie. Szkoda, lubiłem tamte ciuchy.

Ale z szyi zwisa mi mój złoty nieśmiertelnik. Na mojej twarzy pojawia się lekki uśmiech. Ściskam go w dłoni i po cichu mówię

-Dziękuje – Nie wiem komu, ale dziękuje za ten jeden dzień.

Chciałabym, aby moje marzenia się spełniły. Aby tych załamek i dołów było coraz mniej. Odskocznią od tego szarego świata jest ten blog. I wy. Kiedy otwieram tą stronę, czy maila od jednego/jednej z was uśmiecham się. Daliście mi lepsze życie, dziękuje. Mam nadzieje, ze jeszcze dużo fajnych rzeczy związanych z tym blogiem, wami i karierą się wydarzy. Kocham was, cześć J

                                                                    Dom                                 

Wow!

 

Dostałam taki zajefajny obrazek w mailu. Dzięki dla Moniki za wysłanie mi tego, bardzo mi sie podoba :) A wy, co myślicie? :) Wyślecie mi podobne? :)

Do fanów :)

Tak siedze w szkole i sie nudzę, więc postanowiłam tak do was napisać :) Jaki jest wasz ulubiony wiersz z tej strony? Mój :
Pewnego dnia nadejdzie świata doba, zgasną wszystkie światła,
 nic sie tu nie zachowa
Zostanie, pustka, ciemność, zapanuje strach
Ale gdy jesteś przy mnie , nic nie rozdzieli nas
Ja cie poprowadze, ja ci właściwą droge wzkażę
Ja cie poprowadze, gdy dobro złem sie okaże
Ja cie poprowadze,  żyje tylko dla ciebie
Ja cie poprowadze,  spotkamy sie razem w niebie
Jestem żołnieżem walczącym o każdy twój dzień
Jestem przy tobie, zawsze gdy zapadasz w sen
Będe tu, zawsze kiedy mnie zawołasz
Choć leje sie pot z czoła, zawsze odnaleźć  cie zdołam
Czy dażysz mnie zaufaniem, napewno, wiem że tak
Ja zawsze  ufam ci, dzisiaj ty zaufaj mi
Daj ręke,  i pozwól być twoim światełkiem
Oświetle ci droge  i oczyszcze z niebespieczeństw
Zostane z tobą, lecz kiedyś w nicość odlece
Kochanie, nic nigdy nie trwa wiecznie
Ale obiecuje, spotkasz mnie kiedyś we śnie
Przyjde i powiem, że kocham cie
Razem będziemy, gdy przyjdzie po mnie śmierć
Kiedy umre, proszę, kochanie, nie zatrzymuj mnie
Nie płacz,  po drugiej stronie spotkamy sie...

A opowiadanie? Myśle że moje typy to Sylwia i Paradise. A jak u was? :)
Więcie, jeszcze tak napisze, strasznie mi sie nudzi xD Dzięki, że jesteście. Od 28.05.2012 moje życie caałkiem sie zmieniło. Wcześniej widziałam tylko szarości, zło tego świata i nieszczęścia które los spuścił na moją rodzine. Ale odkąd mam was, którym podoba sie moja twórczość, zaczynam rozjaśniać moje spojrzenie na świat. Widzę, ile czasem niewidocznych darów zesłał nam Bóg. Mi więcej zabrał, ale to już inna sprawa. Po prostu dziękuje, że jesteście, że mnie wspieracie. Dziękuje za listy i maile ( A, napiszecie coś? Ostatnio jakoś nic nie dostałam, a uwielbiam otwierać te koprty i wiadomości od was :)  ) Dzięki za wsparcie :) Kocham was :)   EdD



I jeszcze coś.  Polubicie fanpage'a? :) Dzienks http://www.facebook.com/pages/EdD/269042803109583